به گفته رسانه های ایران فرهاد دژپسند ، وزیر اموراقتصاد و دارایى جمهوری اسلامی گفت در ده ماهه ى سال جارى ، در ایران میزان سرمایه گذارى خارجى نسبت به مدت مشابه سال گذشته پنجاه درصد افزایش داشته و به ۴/۵ میلیارد رسیده است ، این ادعا با پرسشهای متعددی مواجه شده است از جمله اینکه با توجه به تحریم هاى اخیر و بسته بودن اکثر کانال هاى مالى بین المللى حتى در زمینه ى واردات دارو و مایحتاج اساسى ، این آمار چگونه و تا چه میزان مى تواند حقیقت داشته باشد . در این میان مجید رضا حریرى ، رئیس اتاق بازرگانى ایران و چین ، در مصاحبه ای از وزیر اقتصاد درخواست کرده تا آدرس سرمایه گذارى هاى خارجى مذکوررا بدهد . حریرى در خصوص آمار اعلامى توسط وزیر اقتصاد و میزان قابل اعتنا و اتکا بودن این آمار گفت البته اگر وزیر اقتصاد آمار ى دهد حتماً قابل اعتناست و اطلاعات او از من بیشتر است ، در هر صورت قطعاً نیاز است که یک فهرست اجمالى از سرمایه گذاریهایش ارائه شود ، سالیان درازى است که دائم آمار مى دهیم که فلان قدر سرمایه ى خارجى جذب کرده ایم ، ولى در نهایت که نگاه مى کنیم در طى این سی سال گذشته متوسط جذب سرمایه گذارى خارجى ما بیشتر از ۲/۵ میلیارد دلار در سال نبوده که آن هم در حوزه ى نفتى صورت گرفته است ، در حال حاضر بعید مى دانم کسى در حوزه ى نفت ما سرمایه گذارى کرده باشد زیرا حوزه ى نفت ما حوزه ى تحریمى است و هرکس هم که در این حوزه فعال بوده و با دولت مشارکت و سرمایه گذارى مى کرده از آن خارج شده است ، بنابراین نمى دانم ما داریم راجع به چه صحبت مى کنیم وی افزود من نمیگویم که ایشان دروغ مى گوید فقط مى خواهیم براى اثبات درستى حرفشان چند مثال بزنند که چه کسى و در کجا و چقدر سرمایه گذارى کرده است ، و ما این سرمایه ها را نمى بینیم .
حریرى در خصوص گفته ى دژپسند که ما این سرمایه ها را جلب کردیم اما جذب آنها هم پروسه ى دیگرى را طى مى کند گفت : اینکه یک سرمایه گذار با آقاى وزیر جلسه بگذارد و در تعارف بگوید ما علاقه داریم که در فلان پروژه ده میلیارد دلار سرمایه گذارى کنیم را بگذارید کنار ، در سرمایه گذارى مستقیم خارجى باید مشخص شود که پروژه کجاست و مشخصاتش چیست وگرنه من نمى دانم فرق جلب و جذب در چیست ، وی افزود سعى مى کنم تا وقتى این آمار به صورت مستند منتشر نشده کمتر راجع به آن صحبت کنم و نصیحت دوستانه من به وزرا این است که چیزهایى را بگویند که بیشتر از این باعث عصبانیت کسانى که دستشان در کار است نشوند .
وزرای اقتصادی همواره سعی میکنند مذاکرات مقدماتی در مورد سرمایه کذاری خارجی را به عنوان جذب سرمایه گذاری خارجی به افکار عمومی بفروشند تا کارنامه مدیریت خود را درخشان جلوه دهند .
حریرى در خصوص واردات دارو از سوئیس و همزمان حرف از گشایش کانال مالى اینستکس و اینکه مى توان آن را سیگنال هاى مثبتى براى اقتصاد ایران دانست گفت : من اینها را سیگنال مثبت نمى دانم ، ما در همین سال ها مخصوصاً سال گذشته و امسال که در اوج تحریم بودیم حدود سه هزار میلیارد تجهیزات دارویى وارد کردیم ، حالا راجع به رقم ۲.۵دلارى بهتر است اصلاً حرف نزنیم ، اصولا در تاریخ تحریم ها ، غذا و دارو هرگز در تحریم نبوده است حتى در شدیدترین تحریم ها یعنى تحریم عراق در دوره ى صدام حسین که جنگ هم جریان داشت و کل دنیا و اتحادیه ى اروپا و شوراى امنیت و غیره هم آن را تحریم کرده بودند و حتى با حضور نیروهاى چندملیتى در آنجا باز غذا و دارو تحریم نبود ، پس اینکه ذوق کنیم که منت سرمان گذاشتند و غذا و دارو را از تحریم خارج کردند احمقانه است ، الان که ما در جنگ نیستیم و غیر از تحریم هاى امریکا در تحریم دیگرى قرار نداریم ، پس دوستانى که این اقدام را یک هدیه به ملت ایران فرض کردند بدانند که اینها بازى هاى سیاسى است و از دو سمت قضیه نباید زیر بازى هاى سیاسى رفت ، هم از این سمت که پروپاگانداى سرمایه گذارى خارجى را ایجاد کنند و هم از آن سمت که سفیر یک کشور بیاید با کارتن دارو عکس بگیرد که مثلاً یک هزارم دارویى که ما در سال جارى وارد کردیم را از یک کانال مالى به ما داده است که تازه پولش را هم از قبل داده ایم ، به نظر مى رسد که فضاى اقتصاد ما بیشتر جولانگاه تبلیغات سیاسى از هر دو طرف شده است . حریرى در خصوص برخى که تلاش دولت براى جذب سرمایه گذارى خارجى را نوعى نگاه به بیرون در حل مشکلات داخلى تلقى مى کردند را ارزیابى کرد و گفت : الان دوره زمانه اى نیست که کشور یا اقتصاد کشورى بگوید من در را به روى همه ى جهان مى بندم و روى پاى خودم مى ایستم ، ما حتماً باید با همه جاى دنیا ارتباط داشته باشیم ، حتى در بیانیه ى اقتصاد مقاومتى رهبر هم به برون نگرى اشاره شده بود اما حالا یکى مى خواهد از برون نگرى این برداشت را داشته باشد که من فقط به دنیا کالا بفروشم که امکان هم ندارد ، زیرا تجارت یک جاده ى دو طرفه است و شما همانقدر که مى فروشى باید بخرى ، مى بینیم که این بالانس یا تعادل به هم مى خورد حتى بین چین و امریکا منجر به جنگ تجارى مى شود ، از این دو کشور که بزرگتر در جهان که نداریم و این که ما با اقتصاد کوچکمان در جهان نباید حرف بزنیم ، ما اگر چشم اندازى تعریف کنیم باید در بلند مدت نرخ رشد خود را ثابت نگه داریم یعنى به حداقل سالى ۶۰ میلیارد دلا ر سرمایه ى خارجى نیاز داریم و هیچ سرمایه ى داخلى و کوشش جهانى نمى تواند جاى آن را براى ما بگیرد
