یکی بود یکی نبود چهارشنبه ۲ بهمن برابر با ۲۲ ژانویه

1. با درودی دوباره.. نام مسعود اسدالهی
   نوستالژی دوران کودکیم با مجموعه طلاق بود و متاسفانه آن مجموعه نیز به
   مانند دیگر آثار جاودان قبل از انقلاب به بایگانی سپرده شد تا پایان رژیم
   اسلامی.. در دوران نوجوانی با فیلم خوش ساخت همسفر در رویاهای شیرین آن
   دوران سنی سفر کردم.. زمانی که پا به عرصه فیلمسازی نهادم یکی از کسانی که
   بشدت دوست داشتم با ایشان ارتباط برقرار کنم مسعود اسدالهی بود چون مسعود
   شیفته یک فیلمساز مولف یا غیر مولف نبود.. او عاشق سینما بود .. متاسفانه
   از داخل ایران امکان برقراری ارتباط با ایشان را نداشتم که همه میدانیم
   تمامی وسایل ارتباط جمعی تحت کنترل سازمانهای امنیتی رژیم اسلامیست.به محض
   خارج شدن از ایران نشان دادن کارهایم به مسعود عزیز جزو اولین برنامه هایم
   شد که وی با مهر و صفای وجودیش نه تنها خواسته من مبنی بر دیدن آخرین کارم
   را اجابت نمود بلکه در برنامه خوب یکی بود یکی نبود که اجرائی کافه نادری
   وار دارد گوشه هائی از ان فیلم را پخش کرد که حقیقتا برایم هدیه ای گرانبها
   گردید..مسعود به هنر و بالاخص سینما متعهد است و این تعهد مرا وادار میکند
   تا در جهانش حرکت کنم و هر گونه خدمتی از من برآید با جان و دل نثارش
   خواهم کرد.در این سوی جهان که بسیاری از هموطنان درگیر روزمرگیها شده اند
   مسعود در راه اعتلای هنر ایران با اصول خود حرکت میکند..با یک میز و یک
   دوربین ما را از انتخابات و سیاست میبرد به دنیای سینما و اصغر فرهادی و
   دیگر هنرمندان ما ..من افتخار میکنم و به خود میبالم که مسعود اسدالهی کارم
   را پستدیده و آنرا نقد میکند..آرزو میکنم بقیه فیلمهایم را ببیند انتقاد
   کند و احیانا پخش کند .. تلاشهایش را ارج بنهیم..مسعود اسدالهی بزرگ ماست

2. جناب اسداللهی،

   با درود، من برنامه شما رو و فقط شما رو، از طریق اینترنت دنبال می‌کنم، کلام شیریتون منو به اون سالها میبره که در ۱۰، ۱۲ سالگی برنامتون رو میدیم. امید که باز بتونیم شما رو در جایگاهی که لیاقتش رو دارین ببینیم. جناب فکر نمی‌کنین که هنرمند ما هم دنبال مردم کشیده میشن، دولت آبادی بجز اصرار بر چاپ کتاب “کلنل ” چیکار می‌تونه بکنه، مگه کلنل شرح حل اون سال‌های سیاه دهه ۶۰ نیست؟ وقتی‌ در آلمان کتاب رو با بهمن نیرومند معرفی کرد، رفتنش به ایران در اون جو خطرناک بود، که حتا در تلویزیون آلمان هم ازش سوال شد. ایران باید از خاتمی، احمدی‌نژاد و روحانی بگذره، و بهتره که هنرمندان صاف اول بشینن، باید شجریانها بمونن، و دولت آبادیها باشن، و حضور هم داشته باشن. مردم ایران اگه یه روز دنبال شما روشنفکرها که تحت تاثیر ویتنام و نسل ۶۸ آلمان و مائو، آرمانسازی کردین، انقلاب کردن، امروز با عدم حضور به جایی‌ نمی‌رسن. من یه قدم جلوتر میرم، و میگم تصور کنین که این ۴، ۵ میلیون نفر در تهران ۲۲ بهمن در مراسم سالگرد انقلاب شرکت کنن، یه لحظه تصور کنین چطور اون چند صدهزار نفر رو که فرمایشی و ارگانیزه شده میان، زیر سایه خودشون می‌گیرن. انقلابشون مگه نبوده؟ چرا که نه…

   ارتمند شما

   سینا، آلمان

امکان ثبت نظر وجود ندارد.