ایرانیان برای سیاوش سوگوار میشدند، اما پس از سووشون ، دوباره زندگی را جشن میگرفتند
علیرضا نوریزاده، نویسنده و روزنامهنگار
جمعه ۱ خرداد ۱۴۰۵ برابر با ۲۲ مه ۲۰۲۶
روایاتی که این روزها از احوالات خانه پدری میشنویم و میخوانیم، بسیار نگرانکنندهاند. در کنار تماسهای نادر در عصر مصادره اینترنت، همه از یک حقیقت میگویند، البته نه از نوع حقایق خانم فصیحی در نیویورکتایمز.
ملتی عزادار، بیزار از اهالی ولایت فقیه، بیاعتنا به احمدینژاد و قالیباف و ذوالقدر و پزشکیان، با آرزوی سرنگونی رژیم، زیر غوغای پرستوها و اوباش رژیم در خیابانها به خواب میرود.
توقع این ملت بزرگ از زندگی (در کنار حداکثر سرنگونی رژیم)، حداقلی است که یک شهروند میتواند در چنگ رژیمی ارتجاعی و سرکوبگر آرزو کند. روایات آدمهای جدیتر که دستی در کار دارند و امید به تغییر وضع موجود، برای نخستین بار در سالهای سیاه ولایت فقیه با مردم عادی بسیار نزدیک است. به عبارت دیگر، امروز خاص و عام به یک نگاه مشترک رسیدهاند.
وجه مشترک این روایات از این دست است که:
لطفا برای خواندن ادامه مقاله به لینک زیر مراجعه کنید
👇
