یکی بود یکی نبود چهارشنبه ۸ بهمن

1. I’m so sad about you ending this show, I don’t know what to say. It is a shock. We just found you after years and now again you are leaving us. I wish you don’t disappear and keep in touch and let us know what is your next step. Any how I wish you the best of the best and many thanks for this show and all the works you’ve don in the past. Without any exaggeration you are one of the best. We love you Sir.

2. آخرین برنامه شما امشب در ایران فردا متاسفانه تمام شد و ۳ ماه انتظار برای دیدن دوباره “یکی بود یکی نبود “زمان زیادی است …اینجا حوالی منزل ما اخیرا” آنتن های نصب پارازیت نصب کرده اند و ما گاهی در فاصله یک ساعت که کانال ها باز میشود وقت داریم برنامه های ماهواره را ببینیم ….استاد اسدالهی آسمان ایران دیگر آبی نیست …خنده بر لبها خشکیده …چیزهای زیادی در اطرافمان برای رنج بردن و غم خوارگی وجود دارد …بیاد سریال و فیلم های خوب شما در آن سالهایی که مردم از ته دل می خندیدند و از تلویزیون سفید و سیاه آن روزگاران می دیدیم خاطرات خوب را در ذهن مرور میکنیم
   یادتان گرامی . لب تان خندان و هر کجای دنیا هستی دلت شاد باد .

3. ostade grami. che shod? man shabhaye 4shanbe baraye didane barnameye shoma saat shomari mikardam. moteassfam…………heyhat….

4. غربت, تنهائی, در لحظه زندگی کردن, بیمعنی بودن کلمه آینده…و….خداحافظی !! خداحافظی غیر منتظره!!؟؟ ازتمام روزهای بیرنگ هفته ام , دلخوشیم چهار شنبه هایم بود , یا بهتر بگم چهار شنبه هایمان!
   چهارشنبه ها برایم رنگ آشنائی دشت, رنگ دوستی های صادقانه قدیمی , خاطرات کم رنگ و خاک گرفته خوش گذشته, با بودن شما و دیدن برنامه تان رنگ میگرفت رنگ امید و اینکه در غربت تنها نیستی, کسی از گذشته شیرین , پیش توست , مهمان توست و یا بهتر بگم , با سخنان شیرین و صدای دلگرم و پر از مهر و دلنشینش میزبان توست ! مسافری که با همسفرانش در جاده های پر پیچ و خم زندگی پیش میرفت و میرود و مسافرانش را با خود بهمراه داشت !
   مسافرانی که مشتاقانه تو را دنبال میکردند که انتهای این سفر به کجا میانجامد و او را و ما را به کجا میرساند!
   …و نابهنهگام ما میبایست در ایستگاه ناکجاآباد این دنیای آشفته و ناآرام پیاده شویم ! راستی این سفر به کجا خواهد انجامید ؟
   از مقصد بیزارم , مقصد برایم باتلاقی بیش نیست , میمانی و میپوسی, میگندی … باید رفت و در حرکت بود , راهی بی انتها تا آنسوی افقهای دوردست !
   مسعود گرامی , چیزی که برایم جالبه اینه که شما منو و دیگر تماشاگران و طرفداران خودتونو نمیشناسی و نمیبینی ,ولی عضو خانواده همه مائی!
   …..و چقدر دردناکه که این عزیز مسافر , تنهائی و غیر منتظره به سفر ادامه بده و همسفرانش در نیمه راه , اجباری این همسفر را ترک کنند! :((
   ولی من هر هفته طبق روال همیشگیم برایت مینویسم هر چند وقت خوندنش را نداشته باشی , چون تنها رابطم اینبار کلماته و به این دلخوش خواهم بود.
   هر جا هستی برایت تندرستی و آرامش خاطر و موفقیت آرزو دارم!
   با مهر ,
   پروین

5. مسعود جان این رسانه ها هستند که به وجود انسان های با ارزش و آفریننده ای مانند تو نیاز دارند و کسی که کار هم چو تویی را ارج ننهد بازنده ای نهایی ست به امید بازگشتی در خور

6. Ati Behnoud

   اقای اسدالهی عزیز من در تمام این سالها شما را با هر بدبختی بود پیدا کردم و دنبالتون کردم ولی ایندفعه چون این تلویزیون مرتب و با نظم بود خوب هرهفته دیدم و تمام تکرار هاشو را هم سعی کردم ببینم . ولی نمیدونم چرا این خداحافظی اشکم را در اورد. امیدوارم خداحافظی همیشگی نباشه به امید دیدار

7. Shirin Azad

   باسلام واحترام برنامه تون رو دوست دارم طریقه بیانتون عالیه خاطرات جوانی را زنده میکند خلاصه کنم خیلی خیلی مدت برنامتون کمه میشه لطفا”ساعتش را بیشتر کنید . چقدر خودمونی و ذلال و چه صدای زیبایی دارید . با برنامه شما گریام میگیره .. افسوس میخورم…گاهی سفر میکنم به گذشته وگاهی احساس میکنم نو جوانم تو سورنتو و چاتانوگا ولابیرنت و کوچینی و یرج ووووووووو ذوق بخصوصی در تماشای برنامه شما بهم دست میده و یه دفه میبینم چه زود دیر میشه

8. Saman Yazdani

   salam

   key dobareh barnameh yeki bood yeki nabood ra edameh midahid? ba tashakor

9. اقا مسعود سلام . با نیامدنت یه ایرانه فردا ما رو تنها گذاشتی …. بدون خیلی دوستت دارم ….

نظرات بسته است