دستاورد سازی دروغین وزارت نفت در مورد سرمایه گذاری جدید نفتی در سالگرد ملی شدن صنعت نفت

دولت ابراهیم رییسی، که سال ناکامی را در حوزه اقتصادی پشت سرگذاشته است و عملا سال اینده سال اخر دولت در این دوره ریاست جمهوری است در تلاش برای دستاورد سازی، سند سازی و امار سازی و اقدامات نمایشی در آستانه سال جدید است تا هم بتواند دولت را موفق نشان دهد هم در پیامهای نوروزی از انها برای نشان دادن دستاوردهای موفقیت در حوزه انرژی که مهمترین منبع تولید ثروت کشور است نمایش تبلیغاتی موثری را به اجرا بگذارد چند روز پیش تبلیغات مربوط به سرمایه گذاری بیست میلیارد دلاری شرکتهای داخلی برای هم افزایی فشار گاز پارس جنوبی منتشر شد و روز یکشنبه نیزتبلیغات دولت در مورد سرمایه گذاری شرکتهای داخلی در حوزه نفتی مشترک با عراق منتشر شد جایی که حتی چینیها هم سال گذشته ایران را ترک کردند و به عراق رفتند. اکنون وزیر نفت مدعی شده که قراردادهای توسعه ۶ میدان نفتی آزادگان، آذر ۲، سومار، سامان، دلاوران و مسجد سلیمان به ارزش ۱۳ میلیارد دلار امضا شد. به گفته مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران در این مراسم، با امضای این قراردادها ۴۰۰ هزار بشکه نفت به ظرفیت تولید این میادین اضافه می‌شود که عایدی آن سالانه ۱۵ میلیارد دلار است . در مورد قرارداد توسعه یکپارچه میدان مشترک نفتی آزادگان به ارزش ۱۱ میلیارد و ۵۰۰ میلیارد دلار وزیر نفت قرار دادی بین شرکت ملی نفت ایران و شرکت دشت آزادگان اروند متشکل از ۹ شرکت حقیقی امضا کرد.
میدان نفتی آزادگان در منطقه دشت آبادان، و در امتداد مرز ایران و عراق در مساحتی حدود ۱۵۰۰ کیلومتر مربع قرار دارد. این میدان بزرگ‌ترین میدان نفتی مشترک ایران به‌شمار می‌رود. از طرفی این میدان را دهمین میدان بزرگ نفتی جهان برمی‌شمارند. این میدان مهم‌ترین مخزن جوان (گرین‌فیلد) و کمتر توسعه‌یافته کشور است که ظرفیت بالایی برای افزایش تولید نفت کشور دارد. ایران و عراق به‌طور مشترک از این میدان بهره‌برداری می‌کنند. عراق این میدان را با نام مجنون می‌شناسد.و آن‌طور که ارزیابی‌ شرکت‌های مختلف نشان می‌دهد، این میدان حدود ۳۲ میلیارد بشکه نفت درجا دارد پیش‌تر توسعه بخش ایران این میدان در قالب دو میدان مجزای آزادگان شمالی و جنوبی دنبال می‌شد.
در گزارش دولت امده که این قرار داد با شرکت توسعه نفت و گاز دشت آزادگان اروند متشکل از دو شرکت‌ اکتشاف و تولید ، بانک‌های منتخب کشور و صندوق توسعه ملی با هدف توسعه یکپارچه میدان و افزایش تولید نفت‌خام از روزانه ۲۰۵ هزار بشکه به ۵۵۰ هزار در روز در قالب قراردادهای جدید بالادستی صنعت نفت (IPC) اجرایی می‌شود. در این میان بهادری جهرمی سخنگوی دولت هم مدعی شده در آستانه سال‌روز ملی شدن صنعت ‎نفت، قرارداد توسعه ۶ میدان نفتی به ارزش ۱۳ میلیارد دلار با پیگیری‌های ‎وزیر نفت در حضور معاون اول امضا شد. که مشارکت گسترده سازندگان و پیمانکاران داخلی، افزایش تولید روزانه ۴۰۰هزار بشکه نفت و اشتغال‌زایی برای ۶۰ هزار نفر از ویژگی‌های این قراردادهاست. این در حالیست که در گزارش وزیر نفت به رئیس‌جمهور در جلسه هیئت ‌دولت نیز گفته شده صادرات گاز مایع از ۳/۳ میلیون تن، امسال به ۶/۵ میلیون تن رسیده است. که در سال آینده ۳۲ میلیون تن گاز مشعل جمع‌آوری می‌شود. و تجارت پتروشیمی کشور در سال ۱۴۰۲ به حدود ۵۰ میلیارد دلار رسید.
این ادعاها در حالیست که در مورد پروژه ۱۳ میلیارد دلاری، که آن هم بعد از عقب نشینی روسها و چینی ها اتفاق افتاد، آن هم بزرگترین پروژه اش آزادگان است که می شود گفت بزرگترین مخزن نفتی ما و یکی از بزرگ ترین و غنی ترین مخازن نفتی دنیاست که با عراق شریک هستیم. آنهم از آن طرف دارند برداشت می کنند یکی از غنی ترین مخازن جهان هم هست بعد از اینکه شرکت چینی سیناپک هم از آنجا عقب نشینی کرد و به خاطر تحریم پس کشیدند و روس ها هم بدقولی کردند، دولت برای خالی نبودن عریضه این را به پیمانکارهای داخلی داده است که سوالات زیادی را بر می انگیزد نخست انکه چون با تکنولوژی که که در داخل کشور وجود دارد ایران حداکثر می تواند از نفتی که داخل مخزن است بین ۵ تا ۱۰ درصدش را برداشت کند یعنی چیزی نزدیک به ۲۵ تا ۲۷ میلیارد بشکه نفت. در حالیکه بخاطر نبود تکنولوژی ارزش این نفت که قابل برداشت نیست نزدیک به دو نیم تریلیون دلار است که عدد قابل توجهی است و برای همیشه زیر زمین می ماند یا بخشهایی از ان که قابل برداشت باشد توسط عراقی ها برداشت خواهد شد . حتی با این وضعیت تکنولوژی ایرانی هم برداشت قطعا در این دهه نخواهد بود اما نکته بعدی هم این است که وزارت نفت اعلام کرده با این ۱۳ میلیارد دلار ۴۰۰ هزار بشکه اضافه می شود. این در حالیست که اگر ما در شرایط تحریمی نبودیم برای ۴۰۰ هزار بشکه در روز، ما چیزی در نزدیک حدود ۷ میلیارد دلار باید سرمایه گذاری داشتیم و عدد ۱۳ میلیارد هم نشان می دهد که ما داریم هزینه های سنگینی برای تحریم و برای مشکلاتی که با تکنولوژی داریم پرداخت می کنیم.
این در حالیست که با تحولات انرژی در پایان دهه هم می دانیم که نفت دیگر آن کالای استراتژیک سبد انرژی دنیا نیست و آنچه که از گزارش صندوق بین المللی پول یا گزارش آژانس بین المللی انرژی درمی آید، و از مصرف جهانی نفت در آن موقع چیزی در حدود ۲۰ یا ۲۵ میلیون بشکه کم می شود و قیمت نفت هم به نزدیک چهل دلار می رسد
ا کنون باید ببینیم در سال ۲۰۳۰ به بعد که ما به این تولید می رسیم ارزش این سرمایه گذاری را دارد یا نه؟ این آن بازی سختی است که در آن گیر کرده ایم ایران فقط با رفع تحریمها ی هسته ای و بانکی و شرکت هایی که بتوانند از تکنولوژی روز استفاده کنند و از سرمایه های جهانی استفاده کنند و با مشارکت و سهم دادن به انها میتواند به تولید بالاتر برسد، کاری که قطر ، عربستان سعودی و امارات متحده انجام میدهند با مشارکت خارجی ها حتی با سهامدار کردن خارجی ها.
این در حالیست که بعد از ۲۰۳۰ مشکل فروش نفت بخاطر هزینه سنگین مالیات کلانی که بر نفت و تولیدات آن بخاطر مقررارت محیط زیستی خواهد داشت عملا منافع ان را به شدت کم و هزینه انرا افزایش میدهد .
فروش نفت به بهانه دور زدن تحریم نباید به واگذاری آن به نهادها، دستگاه‌ها و افراد مختلف بینجامد که عملاً شرکت ملی نفت ایران را تضعیف می کند و زمینه‌ساز فساد گسترده در کشور می شود. اما جدا از مسیله تکنولوژی بانکهای داخلی فاقد توان مالی برای انجام این پروژه ها هستند و کلا با این خبر تبلیغات سرمایه گذاری خارجی دولت رییسی از جمله چهل میلیارد دلار جذب سر مایه گذاری روسها نیز به تاریخ پیوست.