چالش های حضور مهاجران افغانستان در کشور و مواضع سردرگم مسئولین

با انکه روابط ایران و افغانستان سالهاست ادامه دارد اما با روی کار امدن طالبان و ورود خیل عظیم مهاجران غیر قانونی افغانستان به ایران به یک چالش بزرگ امنیتی، اجتماعی و اقتصادی مبدل شده است . در همین رابطه سردار صفوی مشاور عالی فرمانده کل قوا گفته است که بیش از پنج میلیون افغان اگر برای هر وعده غذا، فقط یک نان مصرف کنند، روزانه ۱۵ میلیون نان مصرف می‌شود در حالی که نان در ایران از یارانه دولت برخوردار است. وقتی آنان بیمار می‌شوند، دستگاه‌های بهداشتی ما به آنان خدمات می‌دهند و این برای کشور هزینه‌بر است. علاوه براین سخنان از جنبه انتظامی و امنیتی نیز مشکلات زیادی وجود دارد . زیرا هر کدام از این افراد کشته شوند. هیچ کس از سرنوشت آنها مطلع نخواهد شد و اگر کسی دست به سرقت و یا بزه بزند مشخصات این افراد، اثر انگشت و یا هر داده مرتبط با آنها در ادارات نظامی و انتظامی وجود ندارد. همچنین مقامات بدون توجه آنکه توجه کنند این حجم بالا از مهاجرت چه بلایی بر سر نظام تولید، کالاهای اساسی، بهداشت و درمان، آموزش و به طور کلی مناسبات اجتماعی در آینده رقم می زند. دست به پذرش این افراد زدند .
این در حالیست که ماههاست که مساله مهاجران افغانستان در افکار عمومی به طور جدی برجسته شده است. و حتی برخی کارشناسان معتقدند حکومت از زمان تظاهرات سال گذشته شروع به دادن کارت اقامت و شناسنامه به برخی از این افراد کرده تا از انها در دستگاههای امنیتی برای سرکوب گسترده مردم استفاده کند.
به هر حال چالشهای اقتصادی حضور این سطح از مهاجران برای کشور ایران که خود نیز تحت تحریم اقتصادی است مساله ساز است و اکنون یک سال بعد از این واقعه مسیولان کم کم متوجه شدند که ورود این تعداد مهاجر به ایران چه معضلاتی را پدید آورده است.
مشخص نیست که چگونه مسئولان متوجه نشدند ورود یکباره این تعداد از افراد مهاجر، آنهم در شرایطی که عموم آنها به صورت غیرقانونی به کشور وارد شدند؛ چه تبعاتی خواهد داشت. حکومت در این زمینه سابقه طولانی دارد و عملا نشان داده که هیچ برنامه ریزی و چشم انداز دراز مدتی ندارد و در غیاب نیروی کارامدی که مملکت را اداره کند عملا این معضل میتواند ابعاد گسترده تری در ماههای اینده به خود بگیرد که مصاحبه صفوی نیز از همین هراس ناشی میشود. مشخص نیست که چه مقامی مسئول مستقیم چنین وضعیتی هستند که بدون فکر راه را برای ورود مهاجران غیرقانونی باز گذاشتند و هیچ سیاست مهاجرتی نداشتند.