انتقادات رییس سابق سازمان انرژی اتمی از وضعیت گیج و آشفته کشور

علی اکبر صالحی وزیر امور خارجه‌ی اسبق و همچنین رئیس سابق سازمان انرژی اتمی، با انتقاد از شرایط اجتماعی، سیاسی و بین‌المللی ایران، ایران را در حوزه‌ی تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی، کشوری گیج و آشفته دانست و گفت کشورهایی مانند ایران با ناتوانی از قرارگرفتن در مسیر درست تعامل در فضای گیج و سردرگمی به سر می‌برند.
صالحی در اظهارات خود در خصوص دسته‌‌بندی کشورها هند و چین را نمونه خوب کشورهایی هستند که در مدار آمریکا نیستند، ‌اما با این وجود پیشرفت بسیار زیادی دارند. وی تصریح کرد برخی کشورها مانند هند و چین، در حالی که دارند پیشرفت می‌کنند اما استقلال سیاسی خود و نوع حکومت خود را حفظ کرده‌اند و در مدار سیاسی آمریکا نیستند.
معاون سابق رئیس جمهور در ادامه با اشاره به گروهی از کشورها که گیج و آشفته هستند و نه در مدار سیاسی کسی قرار دارند و نه با حفظ استقلال سیاسی خود می‌خواهند با عقلانیت از فرصت ها استفاده کنند،‌ ایران را یکی از این کشورها دانست. وی افزود این کشورها دچار شعارزدگی شده‌اند و قادر به مدیریت شرایط خود نیستند. صالحی افزود این کشورها نمی‌توانند راه خود را پیدا کنند و تاکید کرد که طیف گسترده‌ای هم دارند. صالحی ایران را یکی از این کشورها دانست و با بیان اینکه ایران نمی‌داند چه کاری باید انجام دهد، اقدامات عقلانی و درستی هم انجام نمی‌دهد. وی افزود همه به جان هم افتاده‌اند و هرکس از یک طرف دارد می‌کشد.
این اظهارات صالحی که بخشی از یک گفتگوست که هنوز اصل آن به طور کامل منتشر نشده است، به نظر می‌رسد که میتواند برای این معاون سابق رئیس جمهور دردسرساز بشود. این اظهارات تند درباره‌ی ناتوانی جمهوری اسلامی ایران از مدیریت شرایط، و همچنین اشاره‌ی صریح به اینکه حاکمیت در ایران گیج و سردرگم است، به نظر نمی‌رسد که با سکوت دستگاه‌های نظارتی همراه باشد.
اینکه صالحی که از وفاداران جدی نظام جمهوری اسلامی است، و مهمترین سمتها در زمینه هسته ای را به عهده داشته با این صراحت به گیجی جمهوری اسلامی اشاره می‌کند، بیش از هرچیز نشانه‌ی ازهم‌پاشیدگی درونی نظام سیاسی در ایران است که حتی حلقه‌ی اول نظام هم دیگر مانند گذشته وفادار و پذیرنده‌ی سیاست‌های جمهوری اسلامی نیست. عملکردهای نظام به حدی رسیده که هیچ فرد مطلع و متخصصی حتی اگر وابستگی سیاسی، و احساسی به نظام جمهوری اسلامی داشته باشد،‌ دیگر قادر به دفاع از عملکردهای نظام نیست. بسیاری از تحلیلگران این نوع مواضع را از جمله علایم از هم گسستگی درونی نظام می‌دانند.