تعلل در احیا توافق برجام و انتقاد از مدیریت مذاکرات علی باقری

نگرانی‌ها از عدم اجرای برجام و عدم توافق بین ایران و غرب همچنان ادامه دارد.
و سطح انتقادها از علی باقری مذاکره کننده ارشد جمهوری اسلامی افزایش یافته حتی دوهفته پیش روزنامه جمهوری اسلامی خواستار تغییر وی شد اما در این میان در حالی که کمیسیون امنیت ملی مجلس، در سال‌های اخیر سرسخت‌ترین مخالف برجام بوده است و بارها بر ضرورت پاره کردن برجام تاکید کرده است، ‌در حال حاضر با روی کارآمدن دولت ابراهیم رئیسی رویکرد خود را نسبت به برجام تغییر داده و به جای پاره کردن برجام، در تلاش برای احیای برجام راهبردهای عملیاتی ارائه می‌کند.
شهریار حیدری عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در گفتگو یی دلیل تاکید امریکا بر شکست مذاکرات دوحه را عدم دستیابی امریکا به اهدافش دانست و اظهار داشت از نظر ایران و دیگر کشورها مذاکرات رو به توافق هستند. وی افزود امریکا می‌خواهد در این مذاکرات به اهدافش برسد، و به همین دلیل آنها ارزیابی مثبتی ندارند. حیدری تاکید کرد که فقط امریکا طرف مذاکره‌کننده نیست و سایر کشورها معتقد هستند که جمهوری اسلامی مواضع مثبتی در مذاکرات برجام پیش گرفته است.
حیدری همچنین تصریح کرد که مذاکرات دو طرفه است و توافق در برجام، چه در وین باشد و چه در دوحه، باید با موافقت دو طرف انجام شود و قرار نیست که یک‌جانبه باشد.
وی رویکرد امریکا را در این مذاکرات یک‌جانبه دانست و تصریح کرد که امریکا می‌خواهد به اهدافش برسد، بنابراین آنها از این جهت ارزیابی مثبتی ندارند.
حیدری در ادامه با اشاره به اینکه هدف امریکا این است که طولانی شدن برجام در نهایت به نفع امریکا تمام شود، آن را رویکرد غلطی دانست و اظهار داشت همین رویکرد در نهایت دلیل اصلی به نتیجه نرسیدن برجام بوده است.
وی تصریح کرد در دوحه قرار بود که در ادامه مذاکرات گذشته، برجام با یک توافق برد – برد به نتیجه برسد. وی توافق برد-برد را لغو تحریم‌ها، و بازگشت امریکا به برجام دانست و اظهار داشت به همین دلیل این مذاکرات از نظر جمهوری اسلامی ایران مذاکرات مثبت بود. وی تصریح کرد کشور‌های ۴+۱ آن را مثبت ارزیابی می‌کنند، اما به این دلیل از نظر امریکا مثبت نیست که در این مذاکرات به اهدافش نمی‌رسد.
وی تاکید کرد قرار نیست ایران یک توافق بدی انجام دهد، بلکه در این توافق باید مصالح و منافع کشور حفظ شود.
با این حال محمود عباس زاده عضو دیگر کمیسیون امنیت ملی مجلس در ارزیابی خود از مذاکرات دوحه، با ایران می‌توانست در دوحه خیلی بهتر از این کار کند، اظهار داشت تیم ایرانی با محاسبه و نقشه راه وارد مذاکرات دوحه نشد و به همین دلیل موفقیتی در این خصوص کسب نکرد. وی دلیل این امر را این دانست که هنوز دستگاه دیپلماسی خارجی ایران، نقشه راه مدونی در این زمینه ندارد و این نقشه راه در یک چارچوب و بر مبنای امتیاز گیری ترسیم نشده است.
وی تاکید کرد ایران در دوحه بسیار بهتر از این می‌توانست کار کند.
وی تصریح کرد که دستگاه دیپلماسی خارجی ما نیاز به یک تحول عمیق دارد و تا این تحول به وقوع نپیوندد، تحقق استراتژی جمهوری اسلامی در بعد سیاست خارجی سخت و احتمالا با هزینه همراه خواهد بود.
عباس زاده تاکید کرد که با توجه به امتیازات و دست بالایی که جمهوری اسلامی ایران داشت و تحولات منطقه، ایران می‌توانست از این شرایط به نفع خود بهره‌برداری زیادی بکند، اما به دلیل نداشتن نقشه راهبردی امکان آن فراهم نشد.وی افزود زمان از دست می‌رود و غربی‌ها به این دلیل که در این زمینه تجربه دارند، تحرکات‌شان را بر مبنای امتیاز گرفتن تنظیم می‌کنند.
این عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس خاطرنشان کرد که وقتی جمهوری اسلامی ایران دست بالا و جای خوبی برای بازی دارد، باید نقشه‌ای هم برای امتیاز گرفتن در هر مقطع و مرحله‌ای داشته باشد.
عباس زاده افزود غربی‌ها به دنبال فرسایشی کردن روند مذاکرات هستند. وی تصریح کرد آنها احساس می‌کنند اقتصاد ایران را شرطی کرده‌اند. وی اظهار داشت ایران دارای زیرساخت‌های خوبی است و می‌تواند یک اقتصاد درونزای فعال و منطبق بر چارچوب را طراحی کند.
بر خلاف اظهارات نمایندگان مجلس در این خصوص که امریکا و غرب قصد کارشکنی در مذاکرات را دارد، به گفته‌ی تحلیلگران این ایران است که با طرح مواضع جدید و همچنین نادیده گرفتن توافق‌های قبلی در وین که در دولت حسن روحانی انجام شده بود، شرایط را برای تحقق توافق بین ایران و غرب دشوار کرده است.
ضمن اینکه تنها امریکا نیست که بر عدم توافق تاکید کرده باشد که بتوان آن را ناشی از تلاش امریکا برای دستیابی به اهداف خود دانست.
اروپا نیز پس از مذاکرات دوحه بارها گفته است که در صورت عدم دستیابی به توافق در دوحه، ممکن است دیگر فرصتی برای احیای برجام نمانده باشد. طرفین امریکایی و اروپایی تاکید دارند که ایران در این مذاکرات خواسته‌های فرا برجامی را مطرح کرده است که دستیابی به توافق را دشوار می‌کند.