داستان متفاوت دو ورزشگاه؛ ورزشگاه المپیک مونترآل در کبک کانادا و ورزشگاه آریامهر ـ آزادی در تهران. پنجاه سال پیش، در تابستان ۱۹۷۶، مونترآل میزبان بیستویکمین دوره بازیهای المپیک تابستانی بود؛ بازیهایی که فقط یک رویداد ورزشی نبودند و به بخشی از تاریخ این شهر تبدیل شدند. در همان بازیها بود که نام نادیا کومانچی، دختر چهاردهساله رومانیایی، برای همیشه در تاریخ ورزش ثبت شد. او نخستین ژیمناست تاریخ المپیک شد که امتیاز کامل ۱۰ گرفت. امروز، نیم قرن بعد، همان ورزشگاه و مجموعه المپیک همچنان موضوع گفتوگوست؛ اما این بار نه فقط به خاطر ورزش. مونترآل تصمیم گرفته است میراث المپیک خود را حفظ کند. در اول اوت امسال، همزمان با پنجاهمین سالگرد بازیهای ۱۹۷۶، پارک المپیک مونترآل رسماً به عنوان یک مکان تاریخی شناخته شد و خود بازیهای ۱۹۷۶ نیز عنوان رویداد تاریخی گرفتند. این تنها یک عنوان نمادین نیست. دولت کبک بازسازی ورزشگاه المپیک را ادامه میدهد؛ سقف ورزشگاه در حال نوسازی است و طرح بازسازی فضای داخلی، جایگاهها، امکانات رفاهی و فضاهای پذیرایی نیز تصویب شده است. قرار است این پروژهها تا سال ۲۰۲۸ تکمیل شوند. ورزشگاهی که زمانی به دلیل هزینههای سرسامآور ساختوساز حتی لقب «Big Owe» گرفته بود، امروز بار دیگر به عنوان بخشی از میراث معماری و تاریخی مونترآل مورد توجه قرار گرفته است. اما برای ما ایرانیان، این داستان زمینه یک مقایسه تاریخی را فراهم میکند. در تهران، ورزشگاه آریامهر ـ همان ورزشگاه آزادی امروز ـ نیز در دهه پنجاه خورشیدی ساخته شد و خیلی زود به یکی از مهمترین نمادهای ورزش ایران تبدیل شد. ورزشگاهی که دهها سال خاطرات ورزشی و اجتماعی ایرانیان در آن شکل گرفته است، امروز بخشهای مهمی از آن رو به تخریب و فرسودگی رفته است. دو ورزشگاه، دو میراث تاریخی و دو سرنوشت متفاوت؛ یکی در مسیر حفاظت و بازسازی و دیگری با بخشهایی که امروز مخروبه و فرسوده شدهاند. #ورزش_از_نگاه_ایرج_ادیب_زاده #ایرج_ادیب_زاده #ورزشگاه_آریامهر #ورزشگاه_آزادی #مونترآل #المپیک_۱۹۷۶ #نادیا_کومانچی #تاریخ_ورزش #ایران_فردا
ورزش از نگاه ایرج ادیبزاده ـ داستان متفاوت دو ورزشگاه مونترآل و آریامهر ـ ۲۶ مرداد / ۱۷ آگوست
مطالب مرتبط
