دکان مرجعیت و آخوند دولتی برای همیشه بسته میشود
علیرضا نوریزاده نویسنده و روزنامهنگار
جمعه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ برابر با ۲۴ آوریل ۲۰۲۶
از زمان تشکیل نهاد روحانیت شیعه در ایران در اوایل سلطنت شاه طهماسب اول و سه قرن بعد از مرکزیت یافتن قم با حضور مرحوم حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی، آیتالله حاج سید صدرالدین صدر، حاج آقا حسین قمی و نجف با نایینی، آخوند خراسانی، مازندرانی، شیرازی، غروی و خلخالی (با شیخ صادق خلخالی اشتباه نشود) روحانیت شیعه هرگز تا این حد مفلوک، نوکر قدرت و بعضا وحشتزده از قدرت نبوده است. هم در زمان رضاشاه کبیر و هم در عصر پهلوی دوم، مرجعیت و روحانیت صاحب آبرو بودند و حتی روشنفکران سکولار و لاییک به آنها احترام میگذاشتند. توصیف سیمین بانو دانشور از امام موسی صدر نوعی شیفتگی را نیز آشکار میکند.
۱ــ آخوندهای قبل از انقلاب
پیش از انقلاب، حداقل در سه دهه پایانی عصر پهلوی، روحانیت در ایران، بدون در نظر گرفتن مراتب و جایگاه «فقهی» آنها، در سه دایره فکری قرار میگرفتند.
لطفا برای خواندن ادامه مقاله به لینک زیر مرجعه کنید
