در حالی که علی خامنهای، رهبر نظام جمهوری اسلامی از سالهای گذشته تاکنون همیشه دشمنی خود را نسبت به آئین و مراسم باستانی مردم ایران نشان داده، لحظاتی پس از تحویل سال ۱۴۰۴، چون همیشه به مناسبت آغاز سال نو سخنرانی کرد که هیچیک از نمادهای و نشانههای نوروز باستانی در دفترش دیده نمیشد و از تبریک گفتن سال جدید و نوروز به مردم هم امتناع کرد، مردم ایران با جمع شدن در مکانهای تاریخی و آرامگاهای مشاهیر ایرانی چون آرامگاه فردوسی، حافظ،سعدی و مشاهیر دیگر نوروز را گرامی داشته و با شعارهای ضد حکومتی خواستار بازگشت خاندان پهلوی شدند و بازگشت به عصر شکوه ملیگرایی شدند.
تخت جمشید، پاسارگاد، حافظیه، آرامگاه خیام در نیشابور، کاخ سعدآباد، آرامگاه فردوسی در توس و برخی مناطق تاریخی اصفهان در لحظه تحویل سال ۱۴۰۴ میزبان هزاران ایرانی بودند که پس از پشت سر گذاشتن سالی سرشار از فشارهای اقتصادی، همصدا و همبسته بازگشت به دوران شکوه و جلال ایران را خواستار شدند و در تقابل با رویکرد جمهوری اسلامی، بر پاسداشت هویت ملی خود تاکید کردند.
ظهر پنجشنبه سیام اسفند، درست در همان لحظاتی که علی خامنهای و مسعود پزشکیان، رهبر و رئیسجمهوری ایران، در پیامهای نوروزی خود از نیروهای موسوم به «مقاومت» سخن گفتند و نمادهای نوروزی را عامدانه حذف کردند، هزاران ایرانی ترجیح دادند لحظه تحویل سال در مکانهایی باشند که نمایانگر شکوه و هویت ملی ایراناند؛ از مزار حافظ که در اشعارش به «صوفی شهر» تاخت و او را به دلیل خوردن «لقمه شبهه» تقبیح کرد تا آرامگاه خیام، که با جهل درافتاد، تا مزار فردوسی که برای پاسداشت زبان، ادبیات و هویت ملی ایران در برابر هجوم بیگانگان از همه چیز خود گذشت.
ایرانیان با حضور در این اماکن تاریخی، بر پیوند عمیقشان با فرهنگ و تمدن کهن این سرزمین تاکید کردند. آرامگاه کوروش و تخت جمشید نیز همچون سالهای گذشته، پذیرای هزاران ایرانی ملیگرا بودند. در برخی مناطق تاریخی اصفهان نیز مردم میهندوست یکصدا سرود «ای ایران» سر دادند.
گردهمایی باشکوه ایرانیان در کنار نمادهای فرهنگی و تاریخی، علیرغم تهدیدها و ممانعتهای حکومتی، نهتنها با شکوه و استقبال گسترده برگزار شد، بلکه فراتر از یک جشن نوروزی بود و همخوانی سرود «ای ایران» و سر دادن شعارهایی در حمایت از خاندان پهلوی این گردهماییها را به اعتراضهای نمادین علیه حکومت تبدیل کرد. شعارهایی همچون «رضا شاه، روحت شاد» و «ای شاه ایران، برگرد به ایران» که در میان جمعیت طنینانداز شد، نشاندهنده تمایل مردم به بازگشت به عصر شکوه ملیگرایی بود.
این تجمعهای همبسته و خودجوش موید این حقیقت است که مردمی که نزدیک به پنج دهه تحت حکمرانی جمهوری اسلامی بیشترین آزارها و فشارها را متحمل شدهاند، هویت تاریخی خود را با ایدئولوژی حاکم در تقابل میبینند و بهرغم تهدیدهای فراوان، این شکاف عمیق را یکصدا فریاد میزنند.
ویدیوهایی که از تجمعهای مردمی در نیشابور، شیراز، توس، تهران، اصفهان و تخت جمشید منتشر شد، نشان میدهد که ایرانیان علاقهمند به هویت ملی، بدون واهمه از تهدیدها، رهبر جمهوری اسلامی و ایدئولوژی حاکم را هدف اعتراض قرار دادهاند.
شاهزاده رضا پهلوی نیز در پیام نوروزی خود خطاب به مردم ایران، سال ۱۴۰۴ را «سال سازماندهی برای اقدام نهایی» خواند و گفت جمهوری اسلامی در «ضعیفترین و ناکارآمدترین زمان خود» قرار دارد.
او در این پیام افزود: «جمهوری اسلامی در معرض سقوط است و پنجره فرصتی بینظیر برای تغییرات بزرگ و رهایی ایران از استبداد دینی فراهم آمده است. اما باید بدانیم که نه این پنجره فرصت، همیشگی است و نه سقوط رژیم خودبهخود رخ خواهد داد. بهجای انتظار برای ظهور منجی و یا فروپاشی خودبهخود رژیم، میبایست خود به حرکت درآییم و سرنوشتمان را در دست بگیریم.»
